Schlagwort-Archive: realschule

(11.12.2009) Çocuğumu hangi okula göndereyim?

Çocuğumu hangi okula göndereyim?

Okul döneminin ilk yarısı sona eriyor. Ve Almanya´da yaşayan velilerin her sene tekrarlanan telaşı yine başladı. Daha doğrusu 4. sınıfı veya 10.sınıfı bitirecek öğrencilerin velileri yeni bir soru ile karşı karşıya, “Çocuğumu hangi okula göndereyim?“. Aslında bu soru her yıl eğitim döneminin sonunda tekrar sorulur. Soru değişmez, ancak veli ve öğrenci değişir. Bu önemli ve çocuğun geleceğini etkileyecek soruyu istatistiksel veriler ile analiz etmeye çalışalım.

Öncelikle 4. sınıftan sonra seçilen okul hangisi olur ise olsun, ileride çocuğun ilmi seviyesini belirleyecek. PİSA araştırmasının sonuçlarına göre Gymnasium´a giden öğrenciler en yüksek okuma seviyesine ulaşıyor. Bunun yanında Hauptschule´de öğretilen okuma ve ingilizce dili çok düşük bir seviyede.

Tabiki her veli çocuğunu en iyi okula göndermek ister. Kimse çocuğunun kötülüğünü istemez. Yinede realist olmak lazım. İdealist olup, realist düşündüğümüzde çocuğumuzun kabiliyetine göre en iyi okulu seçebiliriz. Yoksa utopik düşünceler ile kimse alim veya deha olamaz.

Okul seçimini yapmadan önce sizin için önemli olanları belirleyin. Önceliklerinizi belirleyin ve ona göre bir okul seçin. Çünkü bu çocuğunuz için son derece önemli bir seçim olacaktır. Çocuğunuzun ilgi alanlarını tesbit etmeye çalışın. Eğer 4. sınıftan sonra bir okul seçiyorsanız bu seçeneği çocuğunuza bırakmayın. Çocuklar böyle bir kararı verebilecek olgunlukta olmadığı için bu sorumluluğu sizin üstlenmeniz gerekiyor.

Sonrada öğrencinin seviyesini ve anlayış kabiliyetini ortaya koymak gerek. Eğer çocuğun anlama kabiliyeti yüksek ve mantıksal düşünebiliyorsa büyük bir ihtimal Gymnasium´a gidebilir. Notları iyi fakat kendi başına çözüm yolları bulamıyor ise, Realschule en uygun okul olacaktır. Hauptschule´ye gelince. Eğer notlar kötü ise, öğrenci okula ilgisiz ise çocuğunuzu Gesamtschule´ye yollamakta fayda var. Her halihazır´da çocuğunuzu Hauptschule´ye göndermemeye bakın. Hautpschule yerine Gesamtschule´yi seçmeniz çocuğun geleceği icin etkili olacaktır. 10. sınıftan sonra çocuğunuzda kabiliyet ve istek görüyorsanız, Abitur yapması icin teşvik edin. En azından Fachabitur yapması iş ve ilmi kariyeri için çok faydalı olacaktır.

Öğretmenlerin tavsiyesine gelince. Kesinlikle dinlememek gerek. Yapılan tüm sosyolojik araştırmaların sonucu, istisnasız aynı sonucu veriyor: Yabancı öğrenciler ve işci ailelerin öğrencileri dışlanıyor ve kalitesiz okullara gönderiliyor. PİSA tarafından araştırılan 35 ülke arasında Almanya “yabancılar ve işci çocuklarını dışlama“da birinci sırada yerini alıyor. Bu konuyla ilgili bir örnek verelim:

Araştırmacılar iki sayfalık bir makale hazırlıyorlar. Bu makaleyi Bielefeld şehrinde görev yapan 20 alman öğretmenlere veriyorlar. Makaleyi, bir tıp profesörün çocuğunun yazdığını ve çocuğun ilmi dergiler okumasını çok sevdiğini, söylüyorlar. Öğretmenlerin 12 tanesi makaleye en iyi notu (sehr gut) veriyorlar. 3 tanesi iki (gut) veriyor. Geriye kalan 5 öğretmen “orta“ (befriedigend) notunu veriyorlar. Aynı makale başka bir öğretmen grubuna veriliyor ve bu sefer „içci bir ailenin, kitap okumayı sevmeyen ama müstehcen dergiler okuyan bir çocuğu yazdı“ deniliyor. Bu sefer aynı makaleye öğretmenlerin hiç biri “pekiyi“ notunu vermiyor. Sadece dört tanesi iki (gut) notunu veriyor. Geriye kalanlar kötü notlar veriyorlar. Demek ki öğretmenler kendi kafalarında oluşturdukları öğrenci tipine uygun notlar veriyorlar.

Bielefeld Belediyesi için yaptığım araştırmadan bir kaç örnek daha:

* 1995´den 2006´a kadar yüzlerce öğrenci sonradan Hauptschule, Realschule veyahut Gymnasium´a gönderilmiş. Bunlardan %94,88´i Hauptschule´ye gönderilmiş. %1,08i Realschule´ye gitmiş. %4,04´ü Gymnasium okuluna gitmiş. Burada iki ihtimal var: Ya gerçekten yabancıların çocukları cahil, yada açıkca bir dışlama mekanizması işliyor. Uluslararası araştırmalar ikincisinin, yani dışlamanın, işlediğini ispatlıyor.
* 4. sınıftan sonra karnesini alan bir çok türk öğrencimiz “Almancası yetmez“ diye düşük kaliteli okullara gönderiliyor. Halbuki kayıtları araştırdığımda çarpıcı sonuçlara vardım. Karne ortalaması 1,7 olan bir çok öğrencimiz dahi Realschule´ye yönlendirilmiş. Birçok velimiz öğretmen veya rektör ile konuşmaktan çekindiği için, çocuklar maalesef hakettiği okullara gidememişler.

Bu veriler yukarıdaki veriyi teyit ediyor. Yabancı öğrenciler dışlanıyor. Bu nedenle çocuğunuzu eğer kabiliyetli ise yüksek bir okula göndermekten çekinmeyin. Bu hakkınızı kimse elinizden alamaz.

Cemil Sahinöz, Moral Haber, 11.12.2009
http://www.moralhaber.net/yazidetay.php?Yazi_id=13805&yazar=493

4 Kommentare

Eingeordnet unter Türkische Kolumne / Türkce Makaleler

(10.02.2007) Entegrasyon mu, Asimilasyon mu? 3 – Asimilasyona karşı Eğitim

Entegrasyon mu, Asimilasyon mu? – 3

Asimilasyona karşı Eğitim

Son iki yazımızda “Entegrasyon mu, Asimilasyon mu?” sorusunu sormuştuk. Son yazıdada özel olarak “Bielefeld´de Yabancılar” konusunu işlemiştik.

İlk yazımızda ki sonucu hatırlayalım: Avrupa siyasetcileri “entegrasyon maskesi” altında, asimilasyon politikasını uyguladıklarını söylemiştik. Özellikle dilimizi ve dinimizi unutmamız için güdülen hesapları ortaya koymuştuk.

Peki son yazının sonucu neydi? Onuda hatırlayalım: Yabancıların büyük bir çoğunluğu en düşük eğitim veren Hauptschule´ye gittikleri ortaya çıkmıştı. İstatistikî verilere göre yabancılar arasında en sorunlu gençler bizim gençlerimiz olduğu gözüküyor. Çok az gencimizin üniversiteye gittiklerini geçen yazılarımızda konu etmiştik. Düşük eğitim söz konusu olunca, sonucuda ya az gelirli bir iş veyahut işsizlik oluyor elbette.

Bu iki sonuca birden bakarsak, karşımızda gelecek 10 senenin manzarası açık ve net gözüküyor. 

Felaket dellalı olmak istemem, fakat realiteyi görüp, öz eleştiri yapmassak, ilerlememiz mümkün olmayacak. Maalesef “oyun salonlarında, barlarda ve diskolarda boy gösteren bu ikinci ve üçüncü nesil karışımı gençlerin ne dünya umurlarında, ne gelecekleri; ne Türkiye sevdaları var, ne milliyet; ne inançları önemli, ne değerler; ne de aile bağları”. Asıl problemde burada yatıyor zaten. “Bana devlet zaten bakıyor” anlayışıyla, işsizlik ve güya rahat, ama gerçekte sefil bir hayat sürmek isteyen genclerimizin ciddi bir şekilde “Yeniden dirilmeye” ihtiyacı var.

Yaşadığımız ülkede söz sahibi olmak istiyorsak, isteklerimizin yerine getirilmesini istiyorsak ve topluma hizmet etmek istiyorsak eğitimli olmamız şart. En iyi okullara biz gitmeliyiz, en iyi diplomaları biz almalıyız. Hatta sınıfın en iyisi biz olmalıyız. Ve bunları asla para için değil, kendimizin ve vatandaşlarımızın refahı için yapmalıyız. İlme teşvik eden dinimiz gereğince bunu yapmak zorundayız.

Unutmayalım, hedeflerde mütevazilik olmaz. Her zaman en iyi olmaya çalışmalıyız. Olamassak bile, o yolda ölmüş oluruz. Neden Türklerin sadece 1,4% üniversite diploması alıyor? Bu oran o kadar düşük ki, üniversiteye giden Türklerin sayısını parmaklarınızla hesaplayabilirsiniz.

Biz en iyisine layık olduğumuzu düşünüyorum. Ve bunu gerçekleştirmek için herkesin seferberlik etmesi gerekiyor. İyi bir okula gidip, diploma almak ilk hedef olmalı. Bizim diğer insanlardan farkımız mı var? Neden bir Alman için üniversite kolay olsunda, bizim için zor olsun? Böyle bir şey mümkün mü? Olmadığına göre yapacağımız iş belli.

Asimile olmamak; topluma karışmamak ve toplumdan ayrılmak demek değil tabiî ki. Toplumdan izole olup gettolar oluşturalım demiyorum. Tek çare: EĞİTİM, EĞİTİM, EĞİTİM. Tek çözüm eğitim ve sosyo-kültürel seviyemizi yükseltmek. Evet, eski hal muhal, ya yeni hal, yaz izmihilal.

Cemil Şahinöz

Yayınlandığı Gazete: Anadolu Şubat 2007

Hinterlasse einen Kommentar

Eingeordnet unter Türkische Kolumne / Türkce Makaleler

(10.01.2007) Entegrasyon mu, Asimilasyon mu? 2 – Bielefeld´de yabancılar

Entegrasyon mu, Asimilasyon mu? 2

Bielefeld´de yabancılar

Geçen sayımızda „Entegrasyon“ ve „Asimilasyon“ kavramlarını ve Avrupada bu çerçevede yapılan uygulamaları ele almıştık. Şimdide özel olarak Bielefeld şehrini analiz edeceğiz. 

 

Nüfus

328629

Alman Vatandaşı

%88,42

Yabancı Vatandaşlar

%11,58

İşsiz sayısı

22065

İşsiz olanların arasında yabancıların oranı

%25,6

Öğrenci Sayısı

59044

Yabancı Öğrenciler

%15,11

Bielefeld´de 328629 insan yaşıyor. Bunların %11,58inin Alman vatandaşlığı yok. Şunuda belirtelim: Sonradan Almanya´ya gelen Ruslar Alman olarak kayıta geçtikleri için, onların sayısını tesbit etmek maalesef mümkün değil. Bielefeld´de en çok yabancı Bielefeld-Mitte (%17,1), Brackwede (%14,7) ve Schildesche´de (%11,9) yaşıyor. En az yabancı Jöllenbeck (%5,9) ve Dornberg (%5,4) bölgerinde oturuyor. Ayrıca 22065 işsiz var. Bu rakamda yabancıların oranı %25,6. Yani normal şartlar altında olması gerekenin iki katından daha fazla. 59044 öğrenciden %15,11i yabancı. Yabancı öğrencilerin dağılımı şöyle:

 

Yabancı öğrencilerin %53,56i Türk vatandaşı. Yani yarısından fazlası Türk. Yabancı öğrencilerin çoğu Senne (%22,07) ve Schildesche (%18,65) okullarında kayıtlı. Ve gelelim okul dağılımına:

 

İlk okula (Grundschule) giden yabancıların oranı %21,43. Förderschule´de %26,44 yabancı var. Bu oran cok yüksek. Realschule´de %14,07 yabancı var. Gesamtschule´nin yabancı oranı %14,32. En az yabancı (%5,89) Gymnasium´a gidiyor. Ve tahmin edilebileceği gibi, büyük bir oran ile (%39,93) yabancıların çoğu en düşük eğitim veren Hauptschule´ye gidiyor. Toplam yabancilarin sadece %19,96ı Realschule veyahut Gymnasiuma gidiyor.

Bu dağılımların ve rakamların yorumunu bir daha ki sayımıza bırakıyoruz. Tüm okurların Kurban Bayramını kutluyorum. Hayırlara vesile olmasını diliyorum.

 

Cemil Şahinöz

Yayınlandığı Gazete: Anadolu Ocak 2007

Hinterlasse einen Kommentar

Eingeordnet unter Türkische Kolumne / Türkce Makaleler

(10.12.2006) Entegrasyon mu, Asimilasyon mu? 1

Entegrasyon mu, Asimilasyon mu?

Entegrasyon kelimesi moda haline geldi. Politikacılar, medya, sosyologlar, aydınlar ve okullarda sınıflar entegrasyon konusunu ele alıyor. Herkes entegrasyonu tartışıyor. Bunun nedeni çok çeşitli ve farklı kültürlerin ve etniklerin birarada yaşamalarından dolayı ortaya çıkan problemler. Daha doğrusu bu farklılıklardan faydalanamayan ve bu sun-i problemleri oluşturan politikacılar.

Farklılıkların ortaya koyduğu potensiyalı kullanamayan politikacılar entegrasyon deyince acaba gerçekten entegrasyonu mu kastediyorlar? Yoksa entegrasyon perdesi ve entegrasyon ismi altında asimilasyon politikası mı uygulanıyor? Bu soruları cevaplamak için önce kelimelerin üzerinde durmamız gerekiyor.

Entegrasyon nedir? Sosyolog Meissner´e göre entegrasyon farklı parçaları özelliklerini kaybetmeden yeni bir bütün haline getirmektir. Toplum bazında ele alırsak: Azınlık ve çoğunluğun birbirine uyum sağlamasıdır. Entegrasyonun hedefi azınlığın ve çoğunluğun aynı haklara sahip olduğu bir toplum ortaya getirmektir.

Asimilasyon nedir? Asimilasyon, zorunlu olarak bir parçanın özelliklerini yok edip büyük bir parçaya ilave etmektir. Yani azınlık kendi kültürel farklarını ortadan kaldırıp çoğunluğun kültürünü benimseyip “çoğunluktan biri“ olmasıdır.

Kısacası entegrasyon azınlığın çoğunluğa uyum sağlaması, fakat kendi değerlerini kaybetmemesi, demektir. Entegre etmek, aynı zamanda kazanmak demektir, asimile etmek değildir. Toplumu oluşturan etnik grupların tarihi, kültürel ve dini miraslarını yok etmek değildir. Asimilasyon bu mirasları yok etmektir, azınlığın çoğunluk içinde eriyip kendi özelliğini kaybetmesidir. Birincisi sosyal barış ve huzura ortam hazırlar. İkincisi ise yozlaşma ve çürümeye yol açar.

Yukarıda sorduğumuz soruyu, yani “Politikacılar neyin peşinde?“ sorusunu, cevaplamaya çalışalım. Bunun için bazı somut uygulamalara bakalım:

  • Türkçe dersi: Alman Eğitim Bakanlığı radikal bir şekilde okullardan Türkçe dersini kaldırma işleminde. „Entegrasyona ters“ bahanesiyle Türkçe dersleri kaldırılıyor. Bir çok okulda Türkçe dersleri kaldırıldı bile.

  • Türkçe öğretmenleri: Türkçe derslerini kaldırırken söylenen söz: „Türkçe öğretmenleri yok.“ Halbuki asıl mesele, türkçe öğretmenlerinin işe alınmaması. Son 10 yıl içinde Almanya´da Türk öğretmenlerinin sayısı en az 30% azaldı. 

  • Okullarda türkçe konuşmak: Almanya´nın bazı okullarında „Almancadan hariç başka dil konuşmak yasaktır“ kararı alındı. Sadece sınıfta veyahut dersde değil, bu okullarda tenefüsde dahi Almanca´dan başka bir dil konuşmak yasaktır. İnsan haklarına aykırı olan bu komik yasa güya entegrasyonu destekliyormuş.

  • Başörtülü öğretmenler: Başörtülü hanımların öğretmenlik diplomaları almaları mümkündür. Fakat öğretmenlik yapmaları yasaktır. Bu paradoksal ve trajikomik durum şuna benziyor: Siz bir insana araba ehliyeti veriyorsunuz, ama „Araba kullanamazsın“ diyorsunuz!

  • Baden-Württemberg soruları: Baden Württemberg´in başkenti Stuttgart´ta çoğu Türk olmak üzere 400 bin Müslüman göçmen yaşıyor. Ve bu eyalette bundan böyle Alman vatandaşı olmak isteyenlere sorulması düşünülen sorular, aslında yıllardır tartışması yapılan ‘entegrasyon mu, asimilasyon mu’ sorusuna net bir cevap veriyor. İşte vatandaşlık için başvuracaklara sorulacak sorulardan bazıları: “Bir kadının kocasının sözünden çıkıp çıkmaması, eğer çıkarsa kocasından dayak yeyip yememesi”, “Almanya’da eşcinsellerin kamu görevlerinde bulunmalarını nasıl değerlendiriyorsunuz?”, “Reşit oğlunuz size gelip, eşcinsel olduğunu ve başka bir erkekle beraber yaşamak isteğini söylüyor. Nasıl tepki verirsiniz?” ve “Kızınız başka dinden olan biriyle evlenmek ister ya da hoşunuza gitmeyen bir meslek eğitimi yapmak isterse ne yaparsınız?”

Yukarıda ki uygulamalara bakarsak şöyle bir manzara ortaya çıkıyor: Türkçe öğrenme imkanları sınırlandırılıyor. Peki neden hedefte dilimiz var? Çünkü kültürümüzü ve dinimizi öğrenmemiz dilden geçer. Evinde anne babasıyla aynı dili konuşmayan, dışarıda türkçe bilmediği için Türk dostu olmayan, camide hocayı anlamayan, bir şahıs, kendini çoğunluğa asimile etme zorundadır. Yani bir toplumun özelliklerini ortadan kaldırmak için, konuştuğu dili unutmasına yol açmak gerekir.

Cemil Şahinöz

Yayınlandığı Gazete: Anadolu Aralık 2006

Ein Kommentar

Eingeordnet unter Türkische Kolumne / Türkce Makaleler

(20.10.2005) Almanya´da ki Türklerin durumu

Almanya´da ki Türklerin durumu

Almanya´da yaklaşık üç milyon Türk yaşıyor. Ama maalesef bu üç milyon insan yaşadığı ülkede söz sahibi değil. Bunun nedenlerinden biri eğitimsiz olmamız. Nedendir bilinmez ama milletimiz „ilim“´e pek yanaşmıyor. İlim okumanın tek nedeni “daha fazla para kazanmak” olunca, çoğu gençler okulu bırakıp iş hayatına atlamaya çalışıyorlar. Tabiki buda sınırlı kalıyor.

Gençlerimizin durumunu göz önüne sürmek için en son araştırmaların sonuçlarını (Kaynak: Eğitim ve Araştırma Bakanlığı) ayrıntılara girmeden analiz edelim. Yapılan araştırmaya 20982 kişi katılmış. Bunlardan 89,3% Alman, 4,7% Türk, 2,1% Eski Yugoslavya´dan, 0,9% İtalyan, 0,6% Yunan, 0,3% İspanyol ve Portekiz ve 2% diğerleri.

Türklerin durumuna bakarsak, şu sonuç ortaya çıkıyor:

Okuldan diplomasız çıkan (ohne Abschluss)

30,2%

Sadece Hauptschule diploması

35,2%

Hauptschule diploması ve meslek sahibi

19,6%

Sadece Realschule diploması

1,4%

Realschule diploması ve meslek sahibi

2,2%

Sadece FHR yada ABİ diploması

0,5%

FHR yada ABİ diploması ve meslek sahibi

0,6%

Üniversite diploması

1,4%

Evet bu tabela durumumuzu ve geleciğimizi gösteriyor. Neredeyse her üçüncü Türkün hiç bir diploması yok. Realschule diploması alamayanlar 85%. Üniversiteye gidipte kazananlar 1,4%. Araştırmaya göre en az üniversiteye gidenler Türkler. Ve, yazık ama gerçek, diplomasız olanlar en çok Türkler.

Eğer sadece Bayern´de ki öğrencilere bakarsak, tabelamız şöyle oluşuyor:

Sonderschule

7,7%

Hauptschule

70,9%

Realschule

13,4%

Gymnasium

7,2%

Başka okullar

0,8%

Buradada görüldüğü gibi öğrencilerimizin büyük bir çoğunluğu Hauptschule´ye gidiyor. Çok az sayıda gencimiz Gymnasium´a ve Sonderschule´ye gidiyor. İş bulma meselesinde yabancıların durumu zaten kötü olduğu için, bu tabloda müjde verici değil.

Ve gelelim gençlerimizin iş durumuna:

İşsiz

29,4%,

İşci (Arbeiter)

63,9%

Memur

3,6%

Serbest işci (Selbstständig)

3,2%

Cevap vermeyen

4,4%

Buradada durum iç açıcı değil. Vatandaşlarımızın yaklaşık üçde biri işsiz. Tabi genel olarak Almanya´da işsizlik oranı çok yüksek, fakat yine buda en yüksek Türklerde. Yani en çok işsiz olan Türkler.

Para durumunuda ele alalım:

Geliri olmayan

1,6%

1250€ dan aşağı geliri olan

50,2%

1250€ ve 2000€ arası geliri olan

39,7%

2000€ ve daha çok geliri olan

4,1%

Tabi okul ve iş durumumuzu gözden geçirdikden sonra böyle bir sonuç bekleniyordu. Enteresan olan almanların 30,2% 2000€´dan daha çok geliri var. Bu bizim ve almanların arasında ki maddi uçurumu çok iyi gösteriyor.

Sonuç: Tabi ki bu istatistiklerden yola çıkarak bir genelleme yapamayız. Fakat yaşadığımız ülkede söz sahibi olmak istiyorsak, isteklerimizin yerine getirilmesini istiyorsak ve milletimize hizmet etmek istiyorsak eğitimli olmamız şart. En iyi okullara biz gitmeliyiz, en iyi diplomaları biz almalıyız. Hatta sınıfın en iyisi biz olmalıyız. Ve bunları para için değil, kendimizin ve vatandaşlarımızın refahı için yapmalıyız. İlme teşvik eden dinimiz gereğince bunu yapmak zorundayız.

Unutmayalım, hedeflerde mütevazilik yapılmaz. Her zaman en iyi olmaya çalışmalıyız. Olamasak bile, o yolda ölmüş oluruz. Neden Türklerin sadece 1,4% üniversite diploması alıyor? Bu oran o kadar düşük ki, üniversiteye giden Türklerin sayısını parmaklarınızla hesaplayabilirsiniz.

Biz en iyisine layık olduğumuzu düşünüyorum. Ve bunu gerçekleştirmek için herkesin seferberlik etmesi gerekiyor. İyi bir okula gidip, diploma almak ilk hedef olmalı. Bizim diğer insanlardan farkımız mı var? Neden bir Alman için üniversite kolay olsunda, bizim için zor olsun? Böyle bir şey mümkün mü? Olmadığına göre yapacağımız iş belli.

Araştırmalara göre Türkiye´de bir insan günde ortalama 13 saniye kitap okuyor. Bu bir şaka değil. Gerçeğin tam kendisi. Günde 5-6 saat televizyon izlenirken kitap okuma ortalaması bir dakika bile değil. Kahvehane sayısı kitapcı sayısını geçiyor.

Kur´an-ı Kerim´e tam muhalif olan bu gerçeği değiştirmek bizim elimizde. Atalarımızın tüm dünya´ya yaydıkları ilim nurunu hatırlayıp onların izlerinden gitmek bize düşüyor.

Cemil Şahinöz

Yayınlandığı dergi: Ayasofya, Nr.14, 2005, s.28-29

Yayınlandığı gazete: Anadolu, Ekim 2005

Hinterlasse einen Kommentar

Eingeordnet unter Türkische Kolumne / Türkce Makaleler